Waarom het monteren van twee straalmotoren op een kleine roeiboot logischerwijs uitloopt op een chaos

In de wereld van creatieve doe-het-zelf projecten verliest praktisch nut het vaak van de wens om indrukwekkende techniek te bouwen. De Australiër achter het videokanaal I did a thing besloot recentelijk om de klassieke buitenboordmotor te negeren. In plaats daarvan richtte hij zich op een uiterst ongebruikelijke aandrijving voor zijn piepkleine aluminium bootje. Hij besloot hoogstpersoonlijk een set zogeheten pulsejets in elkaar te lassen.

Een pulsejet is een relatief rudimentaire vorm van een straalmotor, vooral bekend als de aandrijving van de Duitse V1 raketten uit de Tweede Wereldoorlog. Het systeem heeft geen roterende turbinebladen, maar verbrandt pulserend enorme hoeveelheden brandstof. Dit resulteert in stuwkracht en bovenal een ongekend, oorverdovend kabaal. Tijdens de eerste voorzichtige testrondes op het droge produceerde het systeem liefst honderdvijftig decibel aan geluid. Dit niveau ligt ruim boven de menselijke pijngrens en overstemt met speels gemak het geluid van een opstijgend straalvliegtuig.

Ruziënde motoren en politie aan de deur

Het bouwen van één werkende pulsejet is een serieuze prestatie, maar twee stuks tegelijkertijd laten brullen bleek een behoorlijk hoofdpijndossier. De straalmotoren weigerden synchroon te lopen omdat de pulserende luchtstromen van de inlaten elkaar stevig beconcurreerden. De bouwer probeerde alles om de synchronisatie te fixen, van het scheiden van de gasflessen tot het plaatsen van stalen tussenschotten. Uiteindelijk bleek de overstap naar flessen met vloeibaar propaangas de enige manier om de constante druk te leveren die het systeem eiste.

De testrondes op de eigen oprit liepen echter al snel behoorlijk uit de hand. De intense hitte van de uitlaat zette de droge bosjes langs de schutting in lichterlaaie, waarna hij ternauwernood zijn eigen tuinstoelen van de vlammen wist te redden. Bovendien trok de gigantische hoeveelheid decibellen direct de aandacht van de buren en de autoriteiten. De Australische politie meldde zich aan de voordeur met de mededeling dat hij de zware straalmotoren nooit meer op het land mocht starten.

Zinken door zware rotsblokken

Noodgedwongen werd het project overgeheveld naar het water. De eerste testvaarten in het bootje liepen uit op een natte mislukking. Het relatief kleine vaartuig zonk direct met de neus in het water door de zware gasflessen achterin. Ook het systeem van sturen door middel van wisselende stuwkracht bleek in de praktijk compleet onwerkbaar. Na het handmatig balanceren van de boot met ruim tachtig kilo aan verzamelde rotsblokken en het monteren van een hitteschild voor zijn eigen rug, kon het gas er op de rivier eindelijk op.

Met de pulsejets luidruchtig brullend haalde het gevaarte een topsnelheid van een bescheiden negenentwintig kilometer per uur. Het immense kabaal zorgde ervoor dat voorbijgangers langs de kade massaal stopten, zoekend naar de oorsprong van de zware dreun. De succesvolle run was helaas van uiterst korte duur. Door het gebrek aan rijwind liep de temperatuur van het staal te hoog op, waardoor een van de motoren binnen enkele seconden volledig in elkaar smolt. Het project is wellicht gestrand, maar het levert het definitieve bewijs dat pulsejets op het water vooral veel spektakel en weinig rendement bieden.