Op het water

Deze man testte zijn zelfgebouwde zonne-jacht in de ruwe Middellandse Zee

Varen op zonne-energie klinkt romantisch op een vlakke recreatieplas. Een vindingrijke botenbouwer besloot de grens op te zoeken en testte zijn loodvrije creatie in de beukende wind van de Spaanse kust.

Jesper Penninga Leestijd 2 minuten
Deze man testte zijn zelfgebouwde zonne-jacht in de ruwe Middellandse Zee

De belofte van eindeloze actieradius zonder ook maar een druppel dure brandstof te verbranden is de heilige graal voor de maritieme wereld. Waar de gevestigde jachtwerven nog stoeien met complexe waterstofsystemen of loodzware accupakketten, pakt de onafhankelijke botenbouwer Lukas Sjoman de zaken aanzienlijk nuchterder aan. Hij bouwde de Helios 11, een vederlicht prototype van een jacht dat uitsluitend en compromisloos op de kracht van de zon moet varen. Na een indrukwekkende tocht vanuit het ijskoude Finland bereikte hij onlangs de Spaanse kust voor de ultieme, genadeloze testrit op de Middellandse Zee.

Het uitgangspunt van de test was ronduit gewaagd. Sjoman weigerde concessies te doen aan zijn groene ideaal. Het zelfgebouwde schip beschikt over nul komma nul back-up. Er is geen ronkende dieselgenerator aan boord weggewerkt en een traditionele buitenboordmotor ontbreekt volledig. De boot is puur afhankelijk van zonnepanelen, een elektromotor en de accucapaciteit. Het enige fysieke veiligheidsnet in de krappe cabine is een stevig anker en honderd meter nylon touw, mocht de techniek hem onverhoopt in de steek laten en het jacht stuurloos richting de rotsen afdrijven.

De strijd tegen de natuurkrachten

Zodra de Helios 11 de beschutte haven verliet, draaide de natuur de kraan direct stevig open. De wind zwol razendsnel aan tot ruim 25 knopen, wat voor een lichtgewicht schip zonder serieuze diepgang of traditionele ballast een enorm risico vormt. Sjoman gebruikt momenteel slechts zijn accupakketten en een berg blikken tonijn en sardines om het zwaartepunt van het vaartuig enigszins naar beneden te dwingen.

Desondanks bewees het Spartaanse voertuig direct zijn ongekende potentie op het woelige water. Zelfs toen de boot frontaal tegen de beukende wind in moest beuken, wist de elektromotor een constante kruissnelheid van krap zeven knopen vast te houden. Het display toonde op dat moment een verbruik van 4.000 watt. Terwijl de motor stevig moest werken om de golven te doorklieven, bleven de zonnepanelen tegelijkertijd ruimschoots 1.500 watt aan verse stroom terug in het accupakket pompen.

Zware windstoten en ingeklapte zonnepanelen

De echte beproeving volgde in de loop van de middag toen de windrichting drastisch draaide en de boot van opzij werd gepakt door harde rukwinden van 32 knopen. Het grote voordeel van het ontbreken van masten en zeilen werd hier direct duidelijk. Het jacht ving aanzienlijk minder wind en driftte slechts één knoop af. Toch dwongen de zware omstandigheden de schipper wel degelijk tot een technische en pijnlijke concessie. De uitschuifbare zonnepanelen aan de zijkant van de romp moesten razendsnel worden ingeklapt om serieuze mechanische schade te voorkomen, wat hem onmiddellijk honderd watt aan laadvermogen kostte.

Na een urenlange strijd tegen de elementen legde het zonne-jacht na 16 nautische mijlen veilig aan in de volgende haven. De batterij had tijdens deze intensieve trip nog geen 10 kilowattuur verbruikt en was dankzij de intense middagzon bij binnenkomst alweer nagenoeg volgeladen. De bouwer concludeert nuchter dat de Helios 11, zelfs onder deze zware en verre van ideale weersomstandigheden, moeiteloos 40 zeemijlen op één dag kan overbruggen. Het bewijst snoeihard dat varen op de zon inmiddels allang geen utopisch gadget meer is voor op de binnenwateren, maar een serieuze en haalbare optie voor de ruige open zee.