Zweedse knutselaar bouwt elektrische ijsboot met drone-motoren

Het bouwen van een serieus voertuig vergt normaal gesproken maanden aan planning, technisch tekenwerk en dure onderdelen. De Zweedse bouwer achter dit project had echter een veel krappere deadline.

Met nog slechts drie dagen op de klok voor een belangrijke race op het ijs, moest er vanuit het niets een machine verrijzen. Het resultaat is een minimalistische constructie die het midden houdt tussen een zeepkist en een vliegtuig zonder vleugels.

De basis van de ijsboot is even simpel als effectief. Het frame is volledig opgetrokken uit standaard vurenhout en platen multiplex van acht millimeter dik. Omdat het budget nagenoeg nihil was en de tijd drong, werd de vloer van de cockpit zelfs letterlijk als een legpuzzel van restafval in elkaar geschroefd. Om de boot over het ijs te laten glijden, werden de ski's van twee oude sneeuwrunners onder het houten chassis gelast.

Het hart van deze blauwe creatie bevindt zich aan de achterzijde. Op een massieve aluminium buis van vijftig millimeter dik zijn twee krachtige drone-motoren gemonteerd. Samen leveren deze elektromotoren een vermogen van maar liefst 20 kilowatt. Dat is voor een voertuig van dit lichte gewicht een absurde hoeveelheid kracht die normaal gesproken alleen gereserveerd is voor zware industriële drones.

Sturen met brute kracht in plaats van een roer

De grootste uitdaging bij dergelijke snelle projecten is de besturing. In plaats van een complex mechanisch systeem met een roer of draaibare ski's, koos de bouwer voor een veel luiere maar geniale oplossing: differentiële stuwkracht. Dit principe wordt veelvuldig toegepast bij drones en vliegtuigen met meerdere motoren.

Door de motoren onafhankelijk van elkaar te laten draaien, kan de boot worden bestuurd. Wil de piloot naar rechts, dan gaat de linker propeller harder draaien waardoor de neus naar rechts wordt geduwd. In de praktijk bleek dit systeem bij lage snelheden echter totaal niet te werken. Er is simpelweg een enorme verplaatsing van lucht nodig om de massa van de boot en de piloot in beweging te krijgen.

Pas wanneer het gas volledig wordt opengegooid, komt de ijsboot tot leven. De besturing wordt dan direct messcherp, waardoor de bouwer zelfs in staat was om gecontroleerde drifts en donuts te maken op de spiegelgladde ondergrond. Het vergt een stalen zenuwgestel, aangezien de enorme propellers vlak achter de rug van de bestuurder met angstaanjagende snelheid ronddraaien.

Een cockpit tussen hoop en vrees

Veiligheid is bij dit soort experimenten vaak een sluitpost. De bouwer creëerde weliswaar een bufferzone door de zware lithium-accu's strategisch te plaatsen en zo ver mogelijk naar voren te gaan zitten, maar de enorme propellers blijven een punt van zorg. Tijdens de eerste testritten trilde de hele constructie zo heftig dat het frame bijna uit elkaar leek te vallen.

Zodra de middelpuntvliedende kracht echter groot genoeg was, stabiliseerden de bladen zichzelf en werd de rit verrassend soepel. De enorme krachtreserve van de drone-techniek zorgde ervoor dat de batterij na een middag vol actie nog steeds voor tachtig procent vol zat. Het systeem bleek hiermee veel efficiënter dan vooraf werd aangenomen voor een voertuig van dit formaat.

Ondanks de geslaagde test op het bevroren meer zijn er nog flinke verbeteringen nodig voor de uiteindelijke race. De bouwer plant onder meer een stevig doorzichtig schild voor de cockpit om de piloot te beschermen tegen eventuele afgebroken propellerbladen.

Ook moet de bevestiging van de motoren verder worden versterkt met metaal om de enorme krachten op de lange termijn te kunnen weerstaan. Het project bewijst echter dat je met een beetje creativiteit en een flinke dosis lef geen peperdure fabriek nodig hebt om een bloedsnel voertuig te bouwen.