Technique

Wereldprimeur in de scheepsbouw met eerste 3D-geprinte zeewaardige catamaran

De traditionele scheepsbouw is een traag en zwaar proces waarbij arbeiders vaak wekenlang in de giftige dampen werken om mallen te vullen. Twee Europese technologiebedrijven laten nu zien dat het compleet anders kan. Zij bouwden een geavanceerde robotarm die een volwaardige en zeewaardige catamaran in één onafgebroken stuk uit de printer laat rollen. Het indrukwekkende resultaat is niet alleen ijzersterk maar bestaat ook nog eens uit hoogwaardig gerecycled materiaal.

Jesper Penninga
Catamaran
Wereldprimeur in de scheepsbouw met eerste 3D-geprinte zeewaardige catamaran

De scheepsbouw is van oudsher een conservatieve industrie waar vaartuigen stuk voor stuk met de hand worden opgebouwd. Het Spaanse bedrijf V2 Group en het Italiaanse Caracol AM hebben besloten deze traditionele werkwijze compleet op zijn kop te zetten. Gezamenlijk ontwikkelden zij de eerste monolithische catamaran ter wereld die volledig uit een gigantische industriële printer is komen rollen. Dit imposante schip is maar liefst zes meter lang en weegt twaalfhonderd kilogram.

Het meest verbluffende aan dit project is de ongekende productiesnelheid van de machine. Waar de bouw van een reguliere catamaran al snel maanden in beslag neemt had deze robot slechts honderdzestig uur nodig om de klus te klaren. De romp werd in één onafgebroken printcyclus geproduceerd waardoor er geen naden of zwakke plekken in het ontwerp zitten. Dit elimineert de noodzaak voor een grootschalige assemblage van losse componenten en verhoogt de structurele stijfheid van de boot aanzienlijk.

De bouw van conventionele boten leunt zwaar op het gebruik van dure mallen en het handmatig lamineren van glasvezel met chemische harsen. Dit is niet alleen een tijdrovend en kostbaar proces maar het brengt ook grote gezondheidsrisico's met zich mee voor de werknemers op de werkvloer. De nieuwe robotische printmethode maakt deze verouderde mallen direct overbodig. Hierdoor kunnen maritieme ontwerpers veel sneller schakelen en klantspecifieke aanpassingen doorvoeren zonder dat de productiekosten exploderen.

De perfecte mix van gerecycled plastic en glasvezel

Voor dit ambitieuze project maakten de ingenieurs gebruik van het geavanceerde Heron 400 printsysteem. Deze robotarm is uitgerust met een speciale extruder en een printkop met een doorsnede van acht millimeter. Daarmee spuit de machine een constante stroom van vloeibaar materiaal in perfect berekende lagen op elkaar. Het uiteindelijke succes van de stevige constructie valt of staat volledig met de exacte samenstelling van dit basismateriaal.

De onderzoekers kozen bewust voor een mengsel van gerecycled polypropyleen dat is verrijkt met dertig procent anorganische glasvezels. Het gerecyclede plastic is rechtstreeks afkomstig uit industrieel afval en consumentenafval wat de ecologische voetafdruk van de boot drastisch verlaagt. De toevoeging van de stugge glasvezels transformeert het van nature buigzame plastic in een extreem sterk composietmateriaal. Dit is een absolute vereiste om de harde klappen van de golven op open water veilig te kunnen weerstaan.

Door dit specifieke materiaal in te zetten zetten de Europese bouwers tevens een grote stap richting een circulaire scheepsbouw. Oude boten van traditioneel polyester belanden nu nog ontzettend vaak op een stortplaats omdat het materiaal vrijwel onmogelijk te recyclen is. Een machinaal geprinte romp van polypropyleen kan aan het einde van zijn levensduur in theorie eenvoudig worden versnipperd en omgesmolten tot ruwe grondstof voor een compleet nieuw jacht.

Datagestuurde efficiëntie op de werf

De ingenieurs hebben tijdens de urenlange printcyclus een enorme hoeveelheid bruikbare data verzameld. Elke minuscule stap van het productieproces is geanalyseerd om de printtechniek voor toekomstige maritieme projecten verder te stroomlijnen. Uit deze cijfers blijkt klip en klaar dat de nieuwe methode dertig procent minder afval genereert dan de conventionele botenbouw. Daarnaast nam de totale doorlooptijd van het project met een indrukwekkende twintig procent af.

Voordat de robotarm definitief mocht beginnen aan de reusachtige romp voerde het team talloze kleinschalige testprints uit. Ze richtten zich hierbij specifiek op de meest complexe secties van de catamaran zoals de plekken waar extra verstevigingen nodig waren. De voorbereidende fase en het berekenen van de exacte printlagen namen flink wat computertijd in beslag vanwege de enorme afmetingen van het object. Dit is echter een eenmalige softwarematige investering want voor elk volgend exemplaar hoeft de operator slechts op de startknop te drukken.

Deze mijlpaal bewijst dat grootschalige printtechnologie eindelijk volwassen genoeg is voor de zware industrie. Het stelt moderne scheepswerven in staat om veel sneller en schoner te werken met aanzienlijk minder afhankelijkheid van steeds schaarser wordend handwerk. De zeewaardige catamaran toont feilloos aan dat industriële innovatie en duurzaamheid perfect hand in hand kunnen gaan.