Alleen de Atlantische Oceaan overroeien: Renate in de World’s Toughest Row

Wanneer je met Renate de Backere praat, voel je direct haar nuchterheid en energie. Op 12 december 2026 stapt ze in La Gomera in haar roeiboot om solo de Atlantische Oceaan over te steken tijdens de World’s Toughest Row. Een race die haar fysiek én mentaal tot het uiterste test.

Van nieuwsgierigheid naar overtuiging

Renate kwam pas laat in aanraking met oceaanroeien. In Scheveningen ontmoette ze een team dat meedeed aan de Atlantic Challenge. “Ik vond het fascinerend, maar dacht nooit: dát is iets voor mij.” Tot ze in 2020 op een botenbeurs opnieuw oog in oog stond met de boot. “Toen wist ik het. Soms heb je dat gevoel: dit hoort bij mij.”

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Nog datzelfde jaar kreeg ze een plek in het team. Met een half jaar voorbereiding roeide ze tijdens de coronaperiode de Atlantische Oceaan over. “Eten, roeien, slapen – meer niet. Zo puur, zo intens. Je zit daar met golven, sterren en soms een dolfijn of vliegende vis.” Het team won de damesklasse, maar thuiskomen zonder feest door de lockdown voelde dubbel.

De stap naar solo

Na die eerste overtocht bleef de oceaan trekken. Een geplande oversteek van de Stille Oceaan ging niet door, maar juist dat wakkerde haar verlangen aan. “Ik vroeg me steeds af: zou ik dit ook alleen durven? Het antwoord was ja.”

De keuze om solo te gaan werd versterkt door haar eigen verleden. Na zware kankerbehandelingen ontdekte ze een enorme weerbaarheid. “Als ik een chemokuur aankan, dan kan ik ook de oceaan aan.”

Voorbereiding op het oncomfortabele

Een solo-overtocht betekent: alles zelf doen. Navigeren, repareren, koken, roeien en vooral volhouden. Daarom traint Renate fysiek én mentaal. “Ik slaap al in de boot, eet uit zakjes en oefen met para-ankers. Ik kies bewust voor ongemak. Ik hoorde ooit iemand zeggen: ‘I have the freedom to choose my own suffering.’ Tijdens mijn ziekte had ik geen keuze, nu wel. Dat voelt bijna als luxe.”

Haar tocht staat in het teken van de Maarten van der Weijden Foundation, die zich inzet voor kankeronderzoek. “Ik ben mijn kracht dankbaar aan de kanker. Nu kan ik iets teruggeven.” Ook iets doen? Steun Renate via deze link.

Niet alleen, maar wel solo

Renate benadrukt dat ze de race solo roeit, maar niet alleen is. “Zoveel mensen helpen mee: met een logo, een foto of een donatie. Die verbondenheid voelt sterk.”

De race en de risico’s

In december 2026 vertrekken meer dan veertig boten vanaf La Gomera richting Antigua. Slechts enkele solisten doen mee, meestal mannen. Voor een solo-vrouw geldt zestig dagen als bovengemiddeld snel.

“Twee maanden alleen? Dat lukt me wel. Dat kan ik aftellen.”

Gevaren zijn er zeker. Stormen, kapseizen – het hoort erbij. Maar Renate blijft nuchter: “Geen enkele uitdaging is zonder risico. Het gaat erom hoe je omgaat met de zwaarste momenten. Uiteindelijk gaat alles voorbij. Zelfs de moeilijkste dagen hebben een einde.”

Nieuwsgierig? Lees het hele interview met Renate in de nieuwste Nautique!